asefsaf

Het markante momentje

Ik stem voor nuttigere pauzes! En niet nuttig als in productievere pauzes voor de baas, die mogen we namelijk af en toe best even vergeten. Maar bevrijdend voor de geest. Juist die korte bevrijding zorgt volgens mij voor een betere productiviteit ná de pauze. Wat voor werk je ook doet en waar je ook bent. Het moet een onderbreking zijn en als een onderbreking voelen. Net als dat je na je werk een kort dutje doet. Alles wat je daarvoor hebt gedaan lijkt ineens allemaal veel langer geleden. Dan ben je er echt even tussenuit geweest.

Zolang je maar even uit het ritme wordt getrokken, dan gaat je geest het langst mee. Ik merk dat dat met een half uurtje ‘lunch’ niet gaat lukken. Het is te snel voorbij en je ziet het einde al vanaf het begin aankomen. Daarbij ziet het er altijd hetzelfde uit, dezelfde routine en op een gegeven moment voel je aan, zonder op je horloge te kijken, dat de pauze erop zit. Daar maakt je biologische klok weinig fouten in. Dat gebeurt er als je elke dag hetzelfde doet.

Daarom lijkt het me helemaal geen slecht idee om naar eigen inzicht eens een pauze te verlengen, of gewoon eens wat bewuster bezig te zijn met waarom je pauze hebt of wilt. Trek jezelf eens uit die routine en maak een handstand. Doe eens gek en pak geen koffie maar thee. Kijk maar wat je kunt bedenken. Als er maar een klein verschil is met wat je normaal doet. Als je die routine doorbreekt dan onthoud je dat. Dan is elke pauze en elke dag een beetje anders.

Het is voor je partner ook veel leuker, je hebt dan tenminste nog eens wat te vertellen. “Schat, ik maakte me vandaag toch een handstand…” Misschien heeft het maar weinig nieuwswaarde, maar het maakt het in ieder geval allemaal wat luchtiger. Daarna mag je gewoon weer je beklag doen over collega’s en werkzaamheden, dat krijgen we er toch niet uit.

Zo is het dus de kunst om elke dag iets, net wat anders te doen. Zo heeft elke dag iets speciaals en zul je hem minder snel vergeten. Je kijkt dan niet terug op verschillende grijze weken waarin je niet weet op welke dag er wat gebeurde. Je zult niet meer vergeten wat je hebt gegeten die dag, want het heeft iets eigens, een speciaal ding. Dat kleine markante momentje…